Kader yoktu oysa; bir şarkı dinledim, bir şiir ve yazı okudum içine düştüm...
Sancılar içinde doğurduğum şeydi bilirsin, üstelik erkekliğimi kenara bırakıp.
Herkese ve her şeye inat yaşadı. Kimsesizdi ve en çok ta hiç kimseydi. Oysa bilirdim, sen kendini adardın bir çocuğun olsa, onu soğuk gecelerde kapı önüne bırakmaz, ona bakıp alay etmelerine ve piç muamelesi görmesine izin vermezdin yada ben öyle sanırdım. Sadece kadına özgü doğum sancısı derlerdi anlayamazdım; acıtan, ağlatan ve mutlu eden o sancıyı ve sadece kollarına aldığında şefkatle sarılmanı beklediğim şeyi göremediğini.
Sahipsiz bir piçti ismini sofralara meze yapmadığım, kimsenin yaptığına aldırmazdı benim gibi. Bir sana uzanırdı nedensiz soğuk gecelerde, bıraktığın kapının önünde sessizce bağırarak, soğuk derisini yakardı da susmazdı. en az benim kadar aptaldı anlayacağın , en az benim kadar hiç kimse idi.
House of Duarden
