/uyandım ağırbaşlı ateşe.
y akmıyor um bak: gücüm inkarda sınandı
delik deşik gölgemi kaplayan tül hafifliğinde/
içim hırçın gök
dışım utangaç toprak
aklım
arada kalmaya alışık:
gökten alıp yerden ediyor beni
sahipsiz kokum yayılıyor zamana
kırmızı şal rengiyim en fazla.
omuzlarımı ört diye
soyunuyorum saçlarımdan.
boylu boyunca unutuyorum tonumu
yatık gemi dalgınlığında.
aklımca dalgayı tekmeliyorum.
topraktan boşalıyorum da
menzilimi kaybediyorum gök dokununca
çatlamış nar tedirginiyim yataklarda.
günahın hasat şenliğinden topluyorum tohumu
ne ki ellerimden biliniyor
gizlenen de açığa vurulan da.
sırf bu yüzden saydam bir ömrü sınıyorum nar izinde.
binlerceyim gör diye dağılıyorum
teklikten çokluğa adlanma hevesinde
uyanıyorum. içimden
dışıma bakıyor buluyorum gözlerimi.
titreyen günün ortasın a d üşüyorum
günah tohumları saçılıyor hayata. sokaklar ıssız
kentler kalabalık gibi içim dışıma
dışım içime küskün bir akış gibi
diyorum. diyorum da
üşür olduğumu düşünürsün
diye aklımdan aklanıyorum
bir beklentinin ortasında alnımdan vuruluyorum
benden biliniyor bu da
ellerimi koparıp atıyorum oracıkta steril tohumların canından oluyorum.
/
göz alıcı yaşamaklara inansaydık hiç değilse!
aynı yankıyla konuştuğumuza emindik nasılsa
ve acımaklı.
inkarın gücünden habersiz ve dokunaklı
.
.
yasaklı ve
ağzı bozuk ömrü aklar gibi dünlerden
hep bir beklenti gibi söz ediyoruz ya kendimizden
verdiğimiz nefesin dönüşü yok
alınan nefes pahasına açılıyor ağızlar
iyi eder gibi sevecek an yok ve nefreti dölleyecek
cesaret de.
hiç değilse inanabilirdik. anımsa
böyle utangaç
böyle hırçın
kılmasaydık
karanlığı
inanırdık: içimize de dışımıza da
.
.
ne ki artık:
gölge hafif
tül uçucu
n ar çatlamış
gibi günler
her yanımda is
gibi
yatık gemi bekleyişi
.
.
günler diyorum ya bir akışın sesinden
bakma sen. asıl tünlere benzer akıl:
dil’im ucunda
unut’u ve an’sıma arasında
gidip
gelen
sarkaç kaypaklığı
.
dışarının dilinden içe sarkar gibi
bata çıka
akıl diyorum ya
y utkunuyorum ya
inanma diyorum ya
inanma!
kaybediyorum
onu da
damla
damla
Ela Dinçer
y akmıyor um bak: gücüm inkarda sınandı
delik deşik gölgemi kaplayan tül hafifliğinde/
içim hırçın gök
dışım utangaç toprak
aklım
arada kalmaya alışık:
gökten alıp yerden ediyor beni
sahipsiz kokum yayılıyor zamana
kırmızı şal rengiyim en fazla.
omuzlarımı ört diye
soyunuyorum saçlarımdan.
boylu boyunca unutuyorum tonumu
yatık gemi dalgınlığında.
aklımca dalgayı tekmeliyorum.
topraktan boşalıyorum da
menzilimi kaybediyorum gök dokununca
çatlamış nar tedirginiyim yataklarda.
günahın hasat şenliğinden topluyorum tohumu
ne ki ellerimden biliniyor
gizlenen de açığa vurulan da.
sırf bu yüzden saydam bir ömrü sınıyorum nar izinde.
binlerceyim gör diye dağılıyorum
teklikten çokluğa adlanma hevesinde
uyanıyorum. içimden
dışıma bakıyor buluyorum gözlerimi.
titreyen günün ortasın a d üşüyorum
günah tohumları saçılıyor hayata. sokaklar ıssız
kentler kalabalık gibi içim dışıma
dışım içime küskün bir akış gibi
diyorum. diyorum da
üşür olduğumu düşünürsün
diye aklımdan aklanıyorum
bir beklentinin ortasında alnımdan vuruluyorum
benden biliniyor bu da
ellerimi koparıp atıyorum oracıkta steril tohumların canından oluyorum.
/
göz alıcı yaşamaklara inansaydık hiç değilse!
aynı yankıyla konuştuğumuza emindik nasılsa
ve acımaklı.
inkarın gücünden habersiz ve dokunaklı
.
.
yasaklı ve
ağzı bozuk ömrü aklar gibi dünlerden
hep bir beklenti gibi söz ediyoruz ya kendimizden
verdiğimiz nefesin dönüşü yok
alınan nefes pahasına açılıyor ağızlar
iyi eder gibi sevecek an yok ve nefreti dölleyecek
cesaret de.
hiç değilse inanabilirdik. anımsa
böyle utangaç
böyle hırçın
kılmasaydık
karanlığı
inanırdık: içimize de dışımıza da
.
.
ne ki artık:
gölge hafif
tül uçucu
n ar çatlamış
gibi günler
her yanımda is
gibi
yatık gemi bekleyişi
.
.
günler diyorum ya bir akışın sesinden
bakma sen. asıl tünlere benzer akıl:
dil’im ucunda
unut’u ve an’sıma arasında
gidip
gelen
sarkaç kaypaklığı
.
dışarının dilinden içe sarkar gibi
bata çıka
akıl diyorum ya
y utkunuyorum ya
inanma diyorum ya
inanma!
kaybediyorum
onu da
damla
damla
Ela Dinçer
