dünyalı mor düşler başkenti...

Adımın baş harfinden yazdım dünya seni
İçine bir sır gibi sakladım
Açlıktan ölmeli ruh
Ya da Aşktan
Kederse, baştan terk ettiğim sözleri yaşıyorum

Kimse kimseyi yeterince sevmedi
Kimse kimseyi yeterince terk etmedi
Sırları yapışkan tenlerini okşadı biraz
Geçiştirildi itirafı bir hüznün
Damarları genişledi kızıl günlerin…
Sevişirken bile aklında o
Söyle neden?

Kimse açlıktan ölmedi
Bir aşktan bir aşka geçerken
Karın tokluğuna doğduk yeniden
Adımı hatırlamadı içime düşen
Gecedendi
Geceden
Saçlarında yorgun çiçek kokusu
Tomurcuğu ayazında kuruttu
Sen avundu san
Sabaha pişman kalktı güneş
Gülüşünde yalandı bu yüzden
Gözaltları mor düşlere uyanırken
Aşk dediği buydu, göze alındı
Ve giderken
Değişirdi bakışlar
Değişirken bak…Işıklar
Umurunda olmalıydı, öyle değil mi?

Söyle neden?
Bu kadar umutsuz mu, payıma düşen
Saçlarımı topluyorum ucunda sen
Kırıkları kesiyorum basit nedenlerimden

Baş harflerine sevdalarımın
Süzülmek istedim bir sardunyadan
Öpmek istedim dudaklarını
Tanımadığın bir yüzle
Gelmek istedim yeniden
Hızımı kesen sadece sen
Dünya döndükçe bir gün yeniden
Adımın baş harfinden
İçinde sakla beni…
Nedeni varken
Değişmeyen dünyam,
Nedeni yokken
Değişsen de sen!

dünyalı mor düşler başkentinde başharfini bağırıyorum
elemin elzem…
kimseye söyleme derken

Derya Uludağ (Elzem)