Denebilir ki...

Denebilir ki (ve çok zaman denildi),
"Ölüp gittiniz hepiniz işte, neye yarar,"
(Nasıl da özlüyorum üstelik gidenleri.)
Benim de ama bir çift sözüm var:
Roni MARGULIES


Yarım kalmış sevişmeler şehrinde yağmur gibisin
Yağma…
yağmur içinde şehirler terk ettim
yarım kalmış şehirler
yarım kalmış sevişmeler …
terk edildiler…

“o sabah senden önce uyandım… sessiz nefeslerle saate bakıp bakıp “gitme” diye yalvardım …bir aptal gibi… bütün gece uyanmanı beklerken…daha aptalca sevişmeler de yaşadım… ”


Öyle bir avuç değil ağız dolusu
dikenli telden sancılarım…
aksayan ayağımda, sırtımda, nasıl da ağır
Şehirler ortadan ikiye ayrılırken yağmur başlar ya
Yarım yarım bir şarkı düşer dudaklarından
Pişmanlık mı kırılganlık mı anlayamazsın
Pencereden gidişini izlerim
Öyle bir an ölüm gelir aklıma sendelerim
sonraki her sevişme de sana benzer ya zaten
şimdiki gülüşüme sebeptir
ama yinede içimden sana küfür ederim
Öyle bir avuç değil ağız dolusu

“denebilir ki…”
Yağmur penceredeyse
Kanepede kalan bir sevişme tatlı izler bırakabilir
“denebilir ki…”
Yağmur içindeyse
Yatağın darmadağın edilmiş yalnızlığı da derin izlerin…

“denebilir ki…”
Ortalama her kadın her adama böyle bir anda aşık olabilir
Yok…yok bu işin bahanesi
Yağmur hala yağıyorsa ortalama her sevişme bir öncekinden de geçicidir


Pencere boş
Yağmur dindi
Git artık…

Nasıl da özlüyorum üstelik gidenleri

Derya Uludağ (Elzem)