Onlarca kambur var sırtımda. Her biri ayrılıklarımızdan hediye bana. Hepsinin adını sen koydun ama hepsi düşman sana.
Hatırlarsın belki bir gün, -uyandığında başkasının yatağında- gözlerim dolarak anlatmıştım sana; kamburlarımla yaşayamam bu hayatta, -benim yatağımda ilk uyandığında-...
İki şeye alışık değilim bilirsin, kamburken dik durmaya, sevmiyorken yanında kalmaya...
Hatırlarsın belki bir gün, -sarıldığında başkasının kollarına- “seni en güzel ben seveceğim” demiştim, -kollarıma ilk sarıldığında-...
Ama en güzel ben öldüm, beyaz parmaklarının arasında, gözlerin kadar çekik bıçaklarla...
Hatırlarsın belki bir gün, seçtiğin bu hayatta, geldiğinde yolun sonuna- hayatımı, “kendi hayatının” “safra kesesi” gibi kullanmıştın, ben kamburlarımla sana her sarıldığımda....
Cihan YAVUZ.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder