Nefesimi tuttum, ölmüş gibi yapıyorum..

nefesimi tutuyorum,
seni görünce..
konuşup da ölmeyeyim diye..
seni de öldürmekten korkuyorum...

aklımdan geçenleri anlarsın sanıyorum;
mesela olmadık bi zamanda,
olmadık bir yerde,
olmadık bir biçimde,
sevişiyormuşuz gibi utanıyorum.....

belki aynı anda bir duvar gibi geçiyordur sahiden,
aynı düşünceler aramızdan..
ama ya sen başka cümleler kuruyorsan içinden?
'vazgeçmedin mi hala, usanmadın mı? '
diyorsundur belki de hiç usanmadan...
ama ben
mesela; bir ağaca çıkmış da şarkı söyler gibi..
seyre dalıyorum seni uzaklarından...
ne yapayım? dikkatin dağılıyor, sana yakından bakarsam...

mesela
nefesimi tutuyorum,
'ben işte onu seviyorum, duymayan var mı? ' diye bağırmamak için..
sen ele güne mahçub olursun diye..

ellerimi saklıyorum, bağlıyorum..
sana çiçekler, hediyeler, şiirler getirmemesi için,
kabul etmeyip beni incitme diye...

kendimi bir koltuğa bağlıyorum,
gelmeyeyim kapına, oturup ağlarım da üzülürsün diye...

mesela ne yapacağını şaşırma diye;
kapına yatak sermiyorum işte..

ne zaman içimden sarılmak geçse...
nefesimi tutuyorum,
gözlerimi yumuyorum,
ölmüşüm gibi yapıyorum...
kendimi durdurmak için...
ben kovalarsam kaçıyorsun..
sen; susuyorum, ölmüşüm san diye
nefesimi tutuyorum..

nefessiz kaldım, ölmüşüm gibi..
dibe dalıyorum, sana düşünce..
düşüncesizce, sana düşkünce...
saklanıyorum senden..
hiçbirşey beni elevermesin de saklanma diye..

Melike Kaplan