Aç aranı; geldim…
Derin vadilerine tutunduğum ey!
İhtirasa meyil her yanı,
“Ayıp şeyler” çağının…
Sonra; derin nefes…
Bir bir döküldü;
Hazanda vurgun yapraklar gibi…
Çıplak, örgülü duvarlarım!
Al beni…
En mahrem yerine,
Gözlerinin yanından;
Kasık arana…
En ayıp yerine…
Ve üstüm başım,
Her yanım ıslak!
Yapraklarım dökük,
Dağlarım çıplak…
Orhan TURAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder