Artık ben de herkes gibiyim...
Ardında hıçkırıklarla ağlayan çocuğu,
Fırtınayla baş başa bırakıp,
Hayata dönüyorum...
Beni sevdiğini söyleyen herkes için,
Senin için....
Evet!...
Hayata dönüyorum...
Randevularla ve gerçekler(iniz)le yaşamaya...
Senin dediğin gibi her şey unutulur?...
Unut(malı)!...
Bir ben görüyorsam bu düşü, benden başka herkes yalan diyorsa, öyle olmalı içimi yakan, boğazımı düğümleyen o şey!...
Güçlü gözükeceğim artık... Herkes bunun böyle olması gerektiğini söylüyor... Hayatı ve sorumluluklarımı önemsemeliyim... Yaşamımda tek değer verdiğim şeyi unutmalıyım... Bundan sonra sadece sever gibi gözükmeliyim... Ve beni sever görünenlere değer vermeliyim...Görünene yani!...
Akşam; yarın için planlar ve gelecek için yapmam gereken yatırımları düşünmeliyim; üzerinde birlikte yürüdüğümüz kurumuş yaprakların sesi yerine.
Dokunduğumda öleceğim zannettiğim tenin yerine, başka tenlere alışmalıyım.
Oturup herkesin ortasında utanmadan ağlamamalıyım artık ; yüzüme değişmeyen anlamsız bir gülümseme bulmam lazım hemen...
Beni seven herkes bunu söylüyor ve sende bunu istiyorsun.
Evet!... Ben terk ettim seni... O tehditlerin hepsini ben sıraladım...
Acıdan çıldıran, sessiz yaşamayan yanım yaptı bunları...
Ne mazereti var, ne açıklaması...
Ve, sen bitirdin... Sorumluluklarımızı önemsemeyelim, ikimiz birbirimize uygun değiliz,
Diyerek...
Ve, sıraladın.... Yukarıda ki gerçekleri... Beni sevdiğini söyleyen diğer kişiler de.... ... Acıyla ne kadar kalınır ki diye!...
Çocuk mu?...
Ne olacak düşünme... Gün ışıltısı sorumlulukların var senin... Daha bir sürü şeyin....
Ben o çocuğa bunu iyilik olsun diye yapıyorum... O yüzden o çocuğa ait herşeyi bırakıyorum.. Kanayan şah damarımı emanet aldığım yere...
Bırakmalıyım ki!...
Ben bile zarar vermeyeyim artık onlara....
Onlar ki!...
Benim sevda sandığım şey değil miydi zaten...
Yazan : Duarden
Düzenleme : Ebruli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder