Uzun zamandır yok üstad artık eskisi kadar gelmiyor konuşmaya, sanırım o vazgeçti...
Belkide kendim dönmeliyim, içimde kalan tek ışığa... Ne kadar zaman geçti acaba?! Etrafıma cepheçevre sardığım duvarların üstündeki çizgiler; zamanı takip edebilmek için ,koyu bir siyaha boyadı sanki onları... İlk çırpınışlardaki hızlı sürükleniş kendini sakin bir huzura bıraktı, ölüm kadar huzurlu anlara. Evet senden uzaklaşmak için yaptığım her çırpınış beni bu bataklığın dahada içine çekti, ne kadar çok çaba harcarsan o kadar çabuk kendini gömüyorsun bu bataklıkta ... Şimdi gecenin bu saatinde çırpınmayı kestim yine benden bişey kalmayacak sürecin sonunda biliyorum bu gömülmek ben kalmayana kadar devam edecek ama sakin bekleyiş sırsında gecenin içinde ışığı görüyorum.. Gece karanlık bir tek ışık.. Ayda bu bataklığı gören bir göz var mı acaba? ama hayır o kadar uzak ki ....
Sadece ışık.....
House of Duarden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder